Tom en zijn lerares Frans

Tom

Ik zit aan de keukentafel met een pot thee en 2 bekers.

Veel later dan normaal stormt mijn zoon Tom (13 jaar, 2e klas montessoricollege) de deur binnen. Met een woest gebaar smijt hij zijn schooltas op de grond. Ik besluit niks te zeggen en schenk de thee in.

‘Dat mens van Frans is echt knettergek!’, briest hij. ‘Wil je ook een koekje?’, vraag ik. Zonder te antwoorden gaat Tom zitten en gaat verder: ‘Moet ik na school terugkomen!’

‘Oh’ , reageer ik. ‘Waarom dan?’

‘ik had bij mijn proefwerk echt alles goed, allen de vervoegingen van de werkwoorden had ik fout en had ik dus toch nog een onvoldoende voor m’n toets…! Die begreep ik dus ook niet, dus niet zo gek dat ik dat dus niet goed had’ briest hij nog steeds boos en verongelijkt.

‘En toen moest ik dus nakomen en ik had afgesproken om vanmiddag met Wisse (vriend) te gaan chillen…’

‘En waarom moest je dan nakomen?’, vraag ik zo rustig mogelijk.

‘Nou, ze ging toen helemaal alleen aan mij uitleggen hoe ik die werkwoorden moest vervoegen, en alle andere kinderen mochten gewoon naar huis’.

‘En begrijp je het nu?’, vraag ik. ‘Ja, eigenlijk is heel simpel. En o ja, donderdag mag ik de toets overmaken’ reageert Tom nu al veel rustiger…

Ik zeg niks, maar veelbetekenend kijk ik Tom theedrinkend en met een glimlach aan.

‘Ja ik weet het heus wel, ze wou me alleen maar helpen, maar ik vond het vervelend omdat ik met Wisse had afgesproken! ’Oh, ja, ze had me toen ik dat later vertelde ook nog even bij het treinstation afgezet…’

‘Ze is ook eigenlijk best wel aardig’

‘Drink je thee snel op, besluit ik dit gesprek,  ‘ik denk dat Wisse op je zit te wachten’.